18 Ağustos 2017 Cuma

Kapıların Adisyonu

Merhaba canım arkadaşlarım,

Nasılsınız? Ben var ya ben, ben bomba gibiyim. İster atom de, ister hidrojen ama işte var bir bombalık. Öyle böyle değil hem de.

Çok kafanızı sikmek istemiyorum, size birkaç tavsiye verip uzuyorum buradan.

Moruk hayatınızı kendi iradeniz dışında hiçbir şeye teslim etmeyin. Kesinlikle. Yaşamınız özel bir şeydir ve başka ellerde tehlikeli bir silaha dönüşebilir. Ve bazan, en doğrusunu siz biliyor olamazsınız. Hakkında hükme vardığınız birtakım konularda haklı olan siz değilsinizdir. Sevgi sandığınız şey aslında sizin esaretiniz olabilir ve siz bunu göremeyebilirsiniz. Bu mümkün. Ve bu şey, sizi öyle eritir ki. Yavaş yavaş, sessizce, derinden… Siz farkına varmadan, benliğiniz adına ne varsa siler süpürür. Bir bitkiye dönersiniz. Sevgi böyle bir şey değil. Eğer sevginin içinde böyle bir şey de olabilir diyorsan, hayır amk. Olamaz. Bu olsa olsa sosyopatik birtakım tavırlar olur. Bu da sizi aşağı çeker. Bir timsah gibi, en dip sulara. Ne nefes alabilirsin, ne de kurtulabilirsin dibe indikçe ve o dip hiçbir zaman bitmez. Yani bitmez gibi gelir. Özgüveniniz yok olur, kişiliğiniz silinir, kendinizin ve yaşamınızın kontrolü kendinizin dışına çıkar. Raydan çıkan bir tren gibi. Altında yine sen kalırsın kendinin. Bunun olmasına asla ama asla izin vermeyin. Ne pahasına olursa olsun. Bu, bir insanın kendine yapabileceği en büyük kötülük…

Size kendinizi kötü hissettiren her şeye sırtınızı dönüp gitmeyi bilin. Bilin ki, “siz” olarak kalabilin. Sevgi, üzüntü, kavga, stres, şu, bu değildir. Sevgi, kendini 13 yaşında hissetmektir.

 Bütün bunları götümden sallamıyorum ya da edebiyat parçalamıyorum. Ateşlerin, tecrübelerin içinden çıktım da geldim. Ben ailemi mahvediyorum uzun zamandır, ben arkadaşlarımı mahvediyorum uzun zamandır, ben bana değer veren insanları mahvediyorum uzun zamandır, ben en çok kendimi mahvediyorum uzun zamandır. Ailem, arkadaşlarım ve diğer sevdiklerim benim şiddetli bir uyuşturucu bağımlılığımla yüzleşmek zorunda kaldılar geçtiğimiz dönemlerde. Leş gibi bunalımlarımı gördüler. 81 kilodan 47 kiloya düştüğüme şahit oldular 1.5 ay gibi kısa bir zaman diliminde. Benim eridiğimi, kendimi erittiğimi, erimeme müsaade verdiğimi gördüler. Kızdılar, benimle gözyaşı döktüler, destek oldular, üzüldüler. Sonuç? Kayıp bir zaman dilimi içerisine sıkışmış bir kayıp benlik. İdi…

Bazan silkelenmek elzemdir. Her yokuşun bir inişi de var. Ben kendimle tekrar tanıştım çok uzun zaman sonra. Bu, harika bir his. Her şeyi yeniden keşfediyor gibi, kendimle yeniden merhabalaşıyor gibi, sevginin nasıl bir şey olduğunu yeniden anlamaya çalışır gibi harika hislerle dolup taşıyorum. Neredeyse gözlerinden ışın gibi serotonin fırlatan bir süper kahraman göreceğim kendimi.  Elbette bu yaşamımın her yerine sirayet ediyor. Ben 2 yıldan fazla bir zamandır odama hapsetmiştim kendimi. Çalışmıyordum. İnsanın ruhu yırtık bir tül gibiyken ne paraya ihtiyaç duyuyor, ne de yaşama. Nefes alıp vermek ve hayatta kalacak kadar belirli aktiviteleri icra etmek yetiyor. Biliyordum, bu bok çukurundan kendimi çıkartacak olan yine bendim ama işte öyle hallerdeyken insanın canı çıkmak yerine o bokun içine saplanmayı daha çok istiyor.

Her şeyin bir dayanma sınırı var elbet. Sonsuz olan sadece evren ve allah. Bir gün bu böyle olmaz aga, sikerler deyip fırladım yerimden. Üzerimdeki tozu pası temizleyip koyuldum yola. Ertesi gün, iş başı yaptım. Ertesi gün yahu… Çalışmayı unutmuşum neredeyse. Bir iş takibi yapmayı, bir müşteri ile diyalog kurmayı. O kadar yabancı geldi ki bunlar ilk anda sanki lise stajı yapıyorum. Bu kadar uzun süredir eylemsiz durmanın, baskılanmanın sonucu olarak şimdi kuduz köpek gibi sağa sola saldırıyorum. Şunu da yapayım, bu da olsun, şöyle de güzel olur. Günde 16-17 saat çalışıyorum. İş ortağım “yeter amk” diyor ama duran kim. Neden durayım. İnanılmaz bir keyifle çalışıyorum ve karşılığını aldığımda ise bu zevk kendini beşe altıya katlıyor. Ohhhşşş. Meme uçlarım dikeldi.

Hayatıma birden bire sihirli bir değnek değdi. Gerçekten de öyle oldu. Ben değdim. İnsan, kendinin sihirli değneğidir. Yaşamın nasıl bir şey olduğunu yeniden keşfediyorum şimdi. 13 yaşındayım. Yüzüm, hiç alışkın olmadığım bir şekilde gülüyor. Beni uzun yıllardır tanıyan dostlarım dahi bunun ilk kez gerçekleştiğini söylüyorlar. Ben de içimden “yeni başlıyoruz” diyorum. Yeni ve başlangıç, birbirine bu kadar anahtarımsı uyan iki muazzam kelimeye dönüşüyor benim gözümde. Sabah 9’da uyanıyor akşam 5’e kadar it gibi işime saldırıyor, 5’ten sonra da beni mutlu eden başka şeylerle ilgileniyor ve bir yandan da çalışmaya devam ediyorum. Bu mutluluğum çevremdeki insanlara da bulaşıyor. Bu da beni daha da yükselten bir şey.

Evet, hepimizin sorunları var, oldu, bunalımlardan, uçurumlardan yuvarlandık. Bahsettiğim şey Polyannacılık değil. Şu götü boklu gezegende ortalama 60 yıl yaşayan bakteriyel canlılarız. Bunu da neden böyle gözyaşı ve kanla geçiriyoruz ki? Ben nedenini biliyorum. Bizler, mutluluğumuzu hep başkasının avuçlarına bırakıyoruz. I ıh. Bunu yapmayın artık. Size güzel bir formül veriyorum uygulayabilirseniz, yaşamınızın ne kadar da farklı bir yola gireceğini, baktığınız gökyüzünün mavisinin aslında ne kadar da “mavi” olabileceğini göreceksinizdir. Bunu yapar da göremezsen, ben buradayım, “olmadı” diye serzenişte bulunabilirsiniz. Olursa alırım bi biranızı.

Dediğim gibi. Mutluluğunuzu kimsenin sırtına yüklemeyin. Kimseye endekslemeyin. Siz kendiniz mutlu olun. Elbette bölüşün bunu. Bölüşmek muazzam. Ama bölüşmek, başkasına ipotek etmek değil. Kontrol sizin elinizde olsun. Başkaları olmadan da yaşayabilirsiniz çünkü ama başkaları olduğunda mutluluğunuz biraz daha yükselir. Bu elbette başkalarının kim olduğuyla da ilgili ancak, bu başkaları yoksa, mutluluğunuz yetersiz bakiye vermesin. Sizi gideceğiniz yere götürsün. Kendinize bir sahip, bir tasma değil, bir yol arkadaşı edinin illa bir şeyler olmak zorunda hissediyorsanız. Ve bu arkadaş, önünüzde, arkanızda değil tam yanınızda dursun yolda yürürken…

Bir yol arkadaşınız da olmak zorunda değil asla. Bunu bu şekilde algılamayın. Yürüdüğünüz yolları çiçeklerle donatacak olan da sizsiniz, dikenlerle bezeyecek olan da. Bu, neyi istediğiniz daha doğrusu neyi istediğinizi bilmenizle alakalı. Bunu bilebilmenin en önemli tarafı da sizi paçanızdan kapıp dip sulara götüren canavarların ağzına tekmeyi koyup kendinizi karaya atmak. Bu canavar bir bağımlılığınız olabilir, bir birey olabilir, bir nesne olabilir… Kurtulun. Kurtulun ve rahatlığı görün evlatlarım. Kendimi şu anda Nasıralı İsa gibi hissediyorum, bir meydanda, bir kayanın üzerine çıkmış ve bağırıyorum bütün bunları size. Gözlerim çakmak çakmak parlıyor. 13 yaşındayım.  Tekrardan yaşama bağladım kendimi. Nasıl oldu bilmiyorum. Ya da ilk kez yaşama bağlanmış da olabilirim. Böyle olunca, başka güzel şeyler de oluyor. Çok güzel insanlarla tanışıyorsun, çok güzel şeyler görüyorsun, çok güzel şeyler yiyip içiyorsun, her şey güzel oluyor.

Kendimi sanıyorum ki en iyi şu şekilde tanımlayabilirim; bir sirkte yıllardır, elektroşok, dayak ve şiddetle çalışmaya zorlanıyordum. Şimdi beni doğaya bıraktılar. O toprağa patilerimden birini ilk dokundurduğum andayım. Öyle güzel hissediyorum ve önümde ucu bucağı olmayan bir orman, nehirler ve dağlar var. Bu harika bir his değil mi? O kadar harika ki camdan atlayacağım şimdi. Şaka şaka. Cam bana atlasın lan bana ne.

Allah nasip edecekse, sonbaharda dükkanımızı da açacağız. Şenol, ben Murat abi… Bir kitapçı açıyoruz. Biliyorsunuz Sub Pres… Güzel bir kitabevimiz olacak. Güzel güzel yaşayıp gideceğiz bundan sonra… Sevgi’nin de dediği gibi, bazı haksızlıklar oldu. Ama bu haksızlıklara saplanıp kalmak yerine, haksızlık olmayacak ortamları yaratmak yine bizim elimizde. İnsan, istediğinde her şeyi yapabilen bir şey. Yani ben öyleyim. Önceden de öyleydim. Bir süre kişiliğim silindi ve öyle biri olmadığımı düşündüm. Şimdi tekrardan kişiliğimi söküp geri aldım. Ben Batuhan İsmail Dede’yim. 13 yaşında yazar olacağım dedim ve Eylül’ün ikinci haftası yine Allah nasip ederse 10. Kitabım çıkıyor ve 11. Kitabımı da hazırlamaya başladım. 13 yaşında söylediğim şeyi yaptım. İstedim ve yaptım. Bir sürü zorluklarla karşılaştım, hala da karşılaşıyorum ama söküp aldım hayattan yazar olma hayalimi ve göğsüme taktım işte.

Siz de hayatınızı söküp alın kimin eline verdiyseniz. Mühim olan sizsiniz. Sen iyiysen, etrafındaki her şey de iyi… Zor gelmeyecek, yapamazsın diye düşünmeyeceksin. Kendini var eden sensin. Önceden de böyleydi. Sonradan da böyle olacak. Manipüle edilmenize müsaade etmeyin. Muhakkak yaşamınızın içinde insanlar sağdan soldan estarabim şeklinde size yüklenmeye çalışacaktır. Çünkü insan, asalak bir canlıdır bünyesinde barındırdığı 100 trilyon bakterinin doğası gereği. Bugün okudum. 10 trilyon hücreye karşılık 100 trilyon bakteri taşıyormuşuz. Ne kadar da bakteriyel bir bey/hanım değil mi? Ahahaha.

Kendinize sahip çıkın moruk. Kimsenin sikinde değilsiniz kendiniz haricinde… O yüzden kendinize sahip çıkacaksınız, bir omuz koyup yıkacaksınız o sizi hapseden kapıları… İsmet Özel diyor ya; “bin demir kapıyla hesaplaşmaktan omzun çürümelidir.” Hah işte. Benim omzum çürüdü, kırıldı ama bunun gururu ve umudu o kadar harika ki, öteki omzum da çürüsün diyor insan kendi kendine. Kapılarla hesaplaştım, adisyonu kestim ve çıktım yürüyorum etrafımı izleye izleye. Bu hep böyle mi gidecek? Öyle umuyorum. Elbette sarsıntılar olacaktır ama büyük bir deprem, asla.

Yazım burada bitsin çünkü ben çok neşeli ve umutluyum.

Ve yıllardır blog tutuyorum, buraları hep takip edenlerin de anlayacağı gibi... Benim makus tarihimde sanıyorum ki böyle pozitif bir yazı, ilktir... Bugünü not düşelim tarihe. 

Bir romanın sonunda yazdığı gibi; Dolce Vita amına koyayım.

Batuhan Dedde

Bölüm Sonu Papatyası (papatya? Asfasdf)




15 Temmuz 2017 Cumartesi

Kendi Ateşini Yenileyen Cehennem

Merhaba,


Birkaç saat boyunca bir bilgisayar oyununda 130 karakteri vahşice öldürdükten sonra bu yazıyı yazmak istedim. Psikolojik sorunlar beni eline almış oyuncak gibi oynatıyorlar. Başa çıkamıyorum.

Ben yine “kimsesizleri” oynuyorum. Yaşamım yine ağzıma bir parmak bok çalıyor ve elbette bu olmadan hemen önce ben onu bal sanmıştım. Ve kahrolası, her şey, bir sonraki yumrukta daha sertleşiyor gibi. Pek sevmiyorum böyle yoğun buhranlarda olmayı. Psikolojik sorunlarının olması pek de iyi bir durum değil ancak “zihin” buna neden bir çare bulmuyor bilemiyorum. Üstelik ilk kez karşılaşılan bir hadise değil, sürekli ve olağan bir durum olmasına rağmen zihin neden bunun için bir şeyler yapmıyor, neden bir savunma mekanizması oluşturmuyor, bilmiyorum hiç. Evrimin psikoloji ile alakalı kısmı lütfen biraz hızlanabilir mi? Teşekkürler.

Bilmiyorum neden böyle oluyor, çabaladıkça içine batıyorum. Ömrüm, benim ömrüm değil sanki. Ömrüm sandığım şey, bataklığın içinde debelenip durmak gibi geliyor her geçen gün biraz daha. Filmin sonunda aslında birey değil, bataklıkta ölmek üzere olan bir böcek çıkacağım diye tırsmıyorum da değil hani… Sembolik olarak değil, realite olarak bir böcek. Kendini insan sanan bir böcek, bir  “şey” ve aslında insan değil “şey” olduğunu anladığında, bataklığın yüzeyinde sadece solunumda kullandığı delikler duruyor, onlar da batmak üzere.

Son 3 yılım, adeta sürekli odunu tazelenen bir cehennem simülasyonu tadında geçti, geçmeye devam ediyor ve muhtemelen de devam edecek. Bunu his değil de tecrübeye dayalı bir çıkarım olarak söylüyorum çünkü bu 3 yıl boyunca aynı tecrübeler bana bunları fısıldadığında, “hayır, bu sefer olumlu olacak her şey” diye karşılık verdiğimde sonunda o fısıltıların haklı olduğunu acı acı öğrendim. Bu yüzden devam edecek diyebiliyorum. Ama artık yanacak, kavrulacak bir yanımın da kaldığını düşünmüyorum.

Her gün kendi ateşini yenileyen bir cehennemin içinde kalmışım. Ateşin içinden kendimi nereye savursam, pat! orada yeni bir ateş beliriyor. “Gittiği yeri bilmeyen böcekler gibi” koşuyorum bir o yana, bir bu yana ama hangi boşluğa gitsem ateşi de taşıyorum. En sonunda bir akrep gibi sokacağım kendimi diye endişeleniyorum. Eskiden olsa endişelenmezdim ama artık endişeleniyorum, niye bilmiyorum. Bir yandan da daha olgun bakıyorum bu duruma, daha bıkmış, daha yaşlı, daha çaresiz, daha endişeli. Her şeyden biraz daha “daha” Bu sanırım biriken yaşlarla ve o yaşların kabuklarının altında saklanan yaşanmış şeylerle alakadar bir durum. Şu anda bunları yazarken bahçeye bakan zemin kat odanın açık kapısından içeri bir güvercin girdi ve suratıma bakıyor tip tip. Saat sabahın 06:04’ü. İşte yaşamım da böyle, ne idüğü belirsiz, alakasız, saçma sapan şeylerin uç uca eklenmesiyle oluşturulmuş bir siluet gibi.

Eğer bir diktatör olsaydım, geride bıraktığım bütün yaşamımı zorla sinema salonlarında gösterime sokar, kitaplar yazdırır, müfredatta ders diye okutulurdum. İdol değil, büyürken, gelişirken neler “yapmamalıyız” içerikli, gerçek bir ders, ibret niteliği taşıdığı için.

Eskiden yaptığım ve geçmişte bıraktığım hatalardan daha zevk duyardım ama artık öyle olmuyor, yaptığım hatalar daha büyük izler bırakıyor, biraz daha çöküyorum içime bir yıldız gibi ve bir gün yok olacağım bir süpernova patlamasıyla. Buradan, geçmişte bıraktığım ve zevk aldığımı söylediğim hatalara rağmen hala hata yaptığımı çıkartıyoruz. Hata, güzel bir şey, bizler için var, ne kadar hata o kadar çok insancıllık ama birbirinin kopyası hatalar yapmak “hata” değil enayilik bence. İnsan hata tabii ki yapar ama bunun da bir usulü erkanı var. A hatasını yaptığında bir sonraki hatan A değil B vs. olmalı… Ama olmadı. AAAA, BBBBB, AABBAB, gibi hata dizilimlerine sahibim ve ne yazık ki şu siktimin kuş kadar yaşadığım zamanda en fazla F’ye falan gelebilmişimdir. Çünkü sürekli A’lardan, B’lerden bir sonraki hataya gelmek epeyce zaman aldı. Çok fazla yaşamayacağımı da düşünürsem, sanırım F’den en fazla birkaç harf daha ileri giderim. Ölümcül, son hatam Z olmayacak asla bundan çok eminim. Belki H, en fazla.

3 yıl diyordum, iğrenç diyordum. Bayağı bildiğin ruhsal zulüm görüyorum, aklımla, ruhumla, kalbimle oynuyorlar, alay ediyorlar sanki. Manipüle ediliyorum, darp ediliyorum, eğleniliyorum, yeriliyorum, kahrediliyorum, üzüntüye uğratılıyorum, saldırıya uğruyorum, savaş suçlarına maruz kalıyorum. Daha bir sürü olumsuz şeyler oluyor. Ama artık olsun istemiyorum. Ve bunu istemezken, bir öfke veyahut patlama ile değil, daha çok yorgunluk, bıkkınlık gibi hislerle istemiyorum. Bir işkence mağdurunun işkencecisine kendisini öldürmesi için çaresizlikle yalvarması gibi…

Güzel şeyler olmuyor maalesef. Hem de hiç. Simsiyah bir tuvale bakmaya zorlanıyorum. Gri, siyah, kirli, pis işte. Arada güzel şeyler oluyor diyemem ancak o siyah tuvalin üzerinde ufak bir nokta leke gibi renkler de görüyorum. Onları güzel şey belliyor belleğim. Belleğim üç yılda bunu öğrendi. Ama bir yandan da biliyor bunların gerçekten “güzel şeyler” kelimesinin karşılığı olmadığını. Ben de biliyorum. Birbirimize bu konudan çok fazla bahsetmiyoruz foyamız ortaya çıkmasın diye. Ama titriyor da dizim. Yere yığılmadan hemen önceki saniyenin içinde sıkışıp kalmışa benziyorum uzaktan bakınca. Allah sonumu hayır etsin diyemiyorum çünkü etmedi. Şer sandığım şeyler gerçekten de şermiş. Şer olarak da devam ediyorlar yaşamlarına benim yaşamımın içinde. Benim yaşamımın içinde benim kontrolüm dışında başka şeyler ve şerler varsa, yaşamım niye diyorum? Çıkıp gideyim ben onlar kalsın?

Kırıcı buluyorum bu şeyleri. 30 yaşındayım ama 6 yaşında bir çocuk gibi kırıcı buluyorum. Gönül kırıcı, insan kırıcı, ruh kırıcı, hayal kırıcı, gelecek kırıcı. Önüne çıkan her şeyi yok eden bir Nazi savaş makinesi gibi görüyorum o kırıcı bulduğum şeyleri. Beni öğütüyorlar. Öğütülmeyi “henüz” hak edecek kadar çöp değildim bence.

Eskiden, yani 3-5 yıl önce, buhranlı anlarımda sövüp, kızıp, bağırıp, ağlayıp yani kısacası birtakım eylemler içinde bulunup az da olsa rahatlamış hissederdim. Sanırım en başta bahsettiğim zihnin savunma mekanizmasıydı bu. Ama artık zihin de baktı ki bir faydası yok bunların, ataklar dalga dalga geliyor, İspanya hücum hattının karşısındaki San Marino defansı gibi kaldı, bıraktı o da maçı bence. Keşke sahadan çekilebilsek. Ama bir gün, bir gün elbette canımıza tak edecek ve hükmen mağlubiyeti göze alarak çıkıp gidecek o tünelden. Futbolcuların sahayı terk ettikten sonra girdikleri o tünelden sonrasını göremeyiz ya TV’den, bir meçhule gidiyorlar gibi olur, işte aynen öyle olacak. Yani bilmiyorum ben o futbolcular tünele girince öyle hissediyorum, bir bilinmezliğe gidiyorlarmış gibi. Laf lafı açıyor, konu o kadar dağılıyor ki…

Eskiden diyordum işte, ağlayıp falan bir şeyler yapıp, bir tepkiler verip rahatlık sağlayabiliyordum kendime. Ama artık son 3 yıldır o da olmuyor. Neden olmuyor bilmiyorum. Ağlayabiliyorum mesela geçen rezalet olmuş çok içtiğim bir gece instagramdan canlı yayın yapmışım muhabbet ederken birden her şey salya sümük olmuş, sabah uyandığımda çok utandım o rezalete maruz kalan insanlardan, endişelenmişler de sağ olsunlar ama rezalet işte… Şimdi ağlayabilsem de, kendimi bir boşluğun içinde buluyorum. Böyle havasız, yerçekimsiz, hissiz, sadece içine sıkışıp kalabileceğin türden bir boşluk. Sanki vücudum ve ruhum G kuvvetine maruz kalıyor. G noktası ile karışmasın lütfen. Vücudum ve ruhum nasıl bir şeye maruz kalıyor, merak edenler, G kuvveti test videolarına bakabilirler YouTube’da. İşte aynen öyle hissediyorum, o gördükleriniz gibi. Ve 3 yıldır, kontrolüm dışında, benliğim, yaşamım, eğilip bükülüyor ince, sikim sonik bir bakır tel gibi. Ve ben maruz kaldığım kuvvete direnç gösteremeyen yarrak gibi bir maden gibi hissediyorum kendimi… Artık Ay’ı izlemek bile beni heyecanlandırmıyor biliyor musun? Öyle bir devrin kapısına astılar beni tabela gibi… İçimdeki her şeyi öldürmek istiyorum.

Bir zamanlar iyi bir aileye, iyi arkadaşlara sahip olmanın çok önemli ve güzel bir nimet olduğunu düşünüyordum. İnsanın yalnız olamayacağını, yukarıda söylediğim nimetlerin insanı kutsadığını, güzelleştirdiğini vs… Öyle düşündüğüm zamanlarımı çok ama çok özlüyorum gerçekten…

Şimdi ne düşünüyorum biliyor musun? Şimdi ne düşündüğümü Bölüm Sonu Canavarı söyleyecek size.

Çok hata yapmanız ama benzer hataları tekrarlamamanız dileğiyle…

Kendinize iyi bakın.

Batuhan Dedde


Bölüm Sonu Canavarı






24 Mayıs 2017 Çarşamba

Yollar ve Dikenler

Otuz kocaman yılı geride bıraktım. Çeyrek asırdan beş adım ileri. Bir “yaşamda” olması gerektiği gibi, güzel şeyler de hissettim, aşırı berbat olaylar da oldu. Bir “yaşamda” olmaması gereken ise bu iki ucun dengesiydi. Tercih ettiğim yoldan mıdır nedir, aşırı berbatlar, terazinin diğer kefesinde biraz daha ağır bastı çok zaman. Ancak her şeye rağmen, bunları çok seviyorum. Bunların olmasını. Bir girdabın içinde iken bütün etlerim çekiliyor, canım acıyor ancak o girdaptan sağ çıktığımda ise büyük bir tecrübe edinmiş oluyorum. Sevdiğim kısım bu. Bir gün, bir girdabın içinden çıkamayana dek sürecek bu keşmekeş. Bundan eminim. Zaten türümüzün oluşturduğu bir yaşam, doğamız gereği öyle çok cafcaflı da olmamalı. En nihayetinde oldukça vahşi memelileriz. Sicilimiz ortada. Çevremize ve diğer türlere yaptıklarımız kanıtlı. Her şeyin bize ait olduğu sanrısıyla yakıp yıkıyor ve tüketiyoruz. 

 Bugüne kadar, kendi payıma yapmaya çalıştığım her şeyi –eğer isteyerek yapıyorsam- hakkıyla yapmaya çalıştım. İstemeyerek yaptıklarım zaten aynı götüme benzer. Gönülsüz sikişten piç doğar demiş ya o güzel kalpli atalar, güzel demişler işte. Yaptığım her şeyin özeti bu. Geriye dönüp baktığımda, upuzun bir yol yürümüşüm. Otuz yıl, söylerken bile uzun bir zaman dilimi. Yaşarken de öyle. Ama geride kaldığı için, daha kestirme bir şey gibi geliyor. Daha çok sadece bir “an” gibi. “An”ların büyük bir toplamı değil de… Yer yer dikenli tellerin, yer yer göz alıcı papatyaların olduğu bölgelerle kaplı bu yolda kimi zaman söylenerek, kimi zaman söverek, kimi zaman sevinerek, kimi zaman mecalsiz bir şekilde yürüdüm durdum. Yolumun en başında, öyle kötü adamlarla karşılaştım ki. Ruhsal eksikliğin de verdiği bir ehliyet ile o dönemler bütün bunlardan tiksiniyor ve bunların olmasını “kötü bir kader” ile ifade edebiliyordum. Şimdi hâlâ tiksiniyorum. Ancak, bütün bu olanları “kötü bir kader” değil de, “olma” ağacının, yiyeni pişiren “olgunluk” meyveleri olduğunu düşünüyorum. Şimdi, bu tecrübeyi elime tutuşturup beni yolumun en başına koysalar, yine aynı sahnelerde yürürüm. Hatta o sahnelerde tekrar tekrar yürürüm. Tecrübe, harikulade bir soyut kavram. O soyutluk, etimizdeki yaralarda, vücudumuzu saran bir kanserde, başka başka hastalıklarda, bok parçası gibi yapışan kalıcı elemlerde somut hale gelse de, yine de güzel bir şey. 

 Ben çok tuzaklı insanlarla karşılaştım. Sikmeyeceği eşeğin önüne ot koymayan insanlar, annelerinin külotlarını takas edip koklayarak otuz bir çeken, sonra da birbirine “kardeşim” diye orgazm sigarası uzatanların tedrisatından geçtim. Bu geçiş, bana mükemmel bir şey öğretti. Ne yapmamam gerekiyor, bunu öğrendim. Bir şeyi öğrenirken, bir şeye başlarken, ne yapmaman gerektiğini bilmek, ne yapman gerektiğini bilmenden daha mühimdir benim için. Böylelikle büyük hata paylarını ortadan kaldırır ve daha küçük, göze batmayacak hatalar için yer bırakırsın sadece ve yapacağın şeyi az da olsa doğru yapmaya çalıştığın, çabaladığın zaman, bu “büyük hatasızlık” yapıtını okşayıp parlatır. Birçok zaman bunu kendi yaşamımdaki işlere şiar olarak uyguladım. Çıkış noktam bu oldu herhangi bir şeyi yaparken. Ne öğrenmeye çalıştımsa yeni, önceliğim yapmamam gerekenleri öğrenmek oldu. Yine de, bu çabaya rağmen büyük şeyler de olmadı değil. Oldu elbette. Yaşamın doğası bu. Her zaman beklemediğini iddia ettiğin yerden vurulursun. İddia ettiğin diyorum çünkü gizliden gizliye hepimiz birbirimizin ne kadar vahşi olduğunu biliyor, başımıza geleceklerin korkusuyla bunu dile getiremiyoruz bile. O yüzden “senden bunu beklemezdim” büyük bir korku belirtecidir farkında olmadığımız. 

 Ne yapmaya çalıştımsa, bildiğim, kavradığım doğrulara göre yapmaya çalıştım. Kimseye dokunmamaya özen göstererek. Elbette, arada hatalarım oldu, kusursuz bir şeyden bahsetmiyorum asla. Zaten bu ahmaklık olurdu. Kimseye dokunmamaya özen gösterdim ancak yaşamın doğası gereği herkes için aynı hassasiyet geçerli olmayabiliyor. Tabii ki de bam teline dokunduklarımız oldu, olacaktır, olmuştur. Herkesi sevemezsin, herkesi memnun edemezsin, herkesle iyi anlaşamazsın. Ait olduğun memeli türü daha çok “birey”lerden oluştuğu, her bireyin de ruhsal göstergelerinin farklı olduğu bir habitatta, herkesle “her şeyi” dengede tutabilmek anormal ve yapay bir durumdur elbet. Her neyse. Ne yaptımsa kavradığım doğrulara göre yaptım. Bir kısmı memnun ettim, bir kısmı memnuniyetsiz ettim. Ama, sadece ve sadece kendimi memnun edemedim. İlgi alanım daha çok bu. Kendime, bir türlü yaranamadım. Aşağılık kompleksi değil bu. Bu yaşam, beni ne yaptımsa tatmin etmeyen bir şeye dönüştü. Finalinde yok olup hiçliğe karışacağım duygusu, birçok şeyin içini boşalttı ve hızla da boşaltmaya devam ediyor, otuz yılda özenle doldurduğum ne varsa. Bir yanım da kapılıyor bu dünyanın renklerine. Bir holograma olmadığının bilinciyle inanmak, ondan mutluluk duygusu doğurma çabaları ve bu çabaların meydana getirdiği yüksek öfkeli çatışmalar, bana hiç iyi gelmedi. Bazı yazılarımda “narin ruhum” derim, ruhumdan bahsederken. Bir çoğunuz bunu ironi olarak algılarsınız. Ben, kaba bir adamım sizin için. Sürekli küfür eden, müptela, kavgacı, aksi, “piç” sıfatlı, değişik bir adam. Bu adamın nesi narin ola ki değil mi? Ama, narin ruhumu hasta ediyorsunuz, bulaşıcı mikroplar gibi, derken gayet ciddi bir ifadeydi. 

 Ne yaptığımı, nasıl yerlerde bulunduğumu, nasıl biri olduğumu, hiç saklamadım. Kimseden. Ne sizden, ne de yaşamımı çevreleyen insanlardan. Bali çektim. Bali çektim dedim. Korsan cd sattım. Korsan cd sattım dedim. Bir gettoda büyüdüm, yaşadım. Bir gettoda büyüdüm ve yaşadım dedim. Dolayısı ile bir getto kültürü sinmişti üzerime. Üzerimdeki kokuyu saçma sapan hareketlerle gizlemeye çalışmadan, “ben bu adamım” dedim. Kimisi bunu bir “imaj” zannetti, kimisi de kültürün farkına varıp saygı duyabildi. İmaj zannetmek, talihsiz bir şey. Böyle bir durumu imaj olarak kullanabilecek insanın aklından şüpheye düşerim. Hiçbir zaman kendimi “pazarlama” gayem olmadı. Buna çabalamadım da. Olsaydı ne değişirdi hayatımda? Elbette birçok şey değişirdi. “Vasıflı” bir adam olabilirdim. Vasıf, Türkiye’de karşılığında “aylık” maaş alabildiğin bir işi yapmak demek. Bundan bahsediyorum. Bu bağlamda, vasıfsız, işsiz, sokakta kalmamak için ailesine sığınan bir adam olarak yaşamımı minimal düzeyde sürdürmeye çalışan bir “şey”im. Gençliğim olsa, -gençliğim diyorum çünkü ben öyle hissediyorum- sokakta kalmak, yaşamak pek dokunmaz. Ki daha önceleri dokunmadığı oldu. Şimdi bu düşünce beni endişelendiriyor ve ailemin evine sığınmak zorunda kalıyorum. Kitap yazmak sizin için bir vasıf olabilir, bence değil. Benim için değil. Vasıfsızlığımın temel etkeni de yukarıda bahsettiğim “imaj” olayım. Pek çoğu için ben müptela bir serseriyim. Pek ciddiye alınmam. Alanlar ve almış gibi yapanlar olur. İlk grup, çok az ve “dostum” diyebileceklerim sınıfındalar. Diğer grup ise pek bir şey söylemek istemiyorum onlar için ama zaman zaman üzücü şeyler yaşattılar. Bir el uzatır gibi davranıp sonra sağda solda “el uzattım” diye anlatmak, şüphesiz herkes için üzücü olabilir eğer uzatılan sizseniz. 

 Birçok çaba gösterdim bir şeyler olsun diye. Gerçekten. Oturduğum yerden sızlanmadım. Bunu yaptığım toyluk dönemlerimde oldu, bunu asla inkar edemem. Ama uzun zamandır, bir şeyler “iyi” olsun diye çok uğraştım. Her bir şeyler de iyi niyetlerle başlayıp kötü niyetlerle son buldu. Her son bulan “şey” ise benden bir şeyler söküp götürdü. Yerine de tecrübe bıraktı tabii. Bir şiyirimde de bahsettiğim gibi “iyi niyeti hep çizmişlerdir” Bütün bunların temeli sanıyorum ki yaralardan sızan merhamet.

 Neyse. Uzatmayayım daha fazla.

 Ben artık “şiyir” dışında pek bir kitap yazmak istemiyorum. Bu konuda da özverili olacağım. Birkaç kitap projem var, onlar daha çok “kaynak” kitap olabilecek işler. Bir roman vesaire değiller. Bunun dışında da çok uzun –gerçek anlamda- bir yol tasarlıyorum kendime. Onu imar etme çabasındayım düşünsel olarak ki sonra fiziksel olarak da faaliyet olabilsin. Yollar, yolculuklar, benim için her zaman iyileştirici eylemler oldular. Yol, yaşayan bir şeydir. Şifaya doğru bir adım atmak gibi… Aslında başka başka şeyler yazacaktım finalde ama bunu açık etmekten imtina ettim. Bu yüzden biraz kel alaka bir final oldu. aynı benim gibi. 




 Bu da bölüm sonu canavarı:




13 Mart 2017 Pazartesi

Bir Ağacın Yaşamı

Artık fiziksel olarak da yaşlanıyorum. Buna geç bile kaldığımı düşünüyorum zaman zaman. Yaşlılık, deforme olmak mıdır yoksa akıp giden zaman kavramının daha hızlı geçmesi, geçerken de kilogram bazında daha ağır gelmesi midir? Bence hepsi iç içe geçmiş kavramların oluşturduğu bir bütün gibi.

Geride bıraktığım otuz yılımda hiçbir bok yapmadım. Ama yaşadım. Yaşamak, bir şeyler yapmak değildir sadece. Bir şeyler yapmamak da bir yaşama biçimidir. Ben ikinci şıkkı tercih edenlerdenim. Bir şey yapmadım. Yedim, içtim, gezdim, gördüm, üzüldüm, sevindim. Bir üniversite bitirip bir diploma sahibi olabilir, iyi bir işte, ortalama bir maaşla köpek gibi çalışabilir, bir yuva kurabilir, metrobüste ve simit saraylarında ya da kahve satılan dükkanlarda statü sahibi olarak oturabilirdim arkadaş masalarına. İstemedim. Yaşamak için. Gezmek ve görebilmek için, yiyip içebilmek için, tadabilmek için daha bir sürü bok püsür için, o masada oturan en aylak, en işsiz, en serseri ve işe yaramaz adam olmayı seçtim. Bazan, toplumsal bir gaz ve baskı ile keşke kravatlı arkadaşlardan olsaydım diye de düşünmüyorum değil ama hemen geçiyor bu. Kravatlı arkadaşlardan olsaydım, kendimi çok az zaman iyi hissetmemi sağlayacak bir iş/gelir, kendime vakit ayıramama, etrafı okuyamama, iş yeri problemleri, gömlek ütüsü sorunları, pantolon oturunca iz yapıyor, sabah mesai var uyumalıyım, şöyle yapsam patron/müdür kızar mı acaba? bunlar olurdu. Bunlarla tıka basa doldurmak zorunda kalırdım geride bıraktığım otuz yılı. Ki o otuz yıl, nasıl geçti anlamadım, anlayamıyorum. Daha dün misket oynayıp, taso biriktiriyordum. Bazan evin camından sokağa baktığımda, orada mahalle maçı yaptığımız zamanları görüyorum. Bunu görmekte biraz zorlanıyorum çünkü o arsanın yerinde kocaman bir bina var şimdilerde.

Kendime, kendi yaşamıma olan tavrım beni çok zaman mutlu ediyor. Zaman zaman da yukarıda bahsettiğim gibi bir boşlukta salınıyorum, yırtık bir tül gibi. Ne hayat ama! Gerçek yaşamın bu olduğunu düşünüyorum. İçinde olduğum için değil, öyle gördüğüm, algıladığım için. İçinde olmadığım zamanlarda da böyle algılıyordum, algım buydu. Batuhan Bey olmak ile Batu olmak arasında büyük uçurumlar var ve Batuhan Bey olmak her zaman bir şeylere uymak zorunluluğu, birilerine biat etme gerekliliği doğurur. Etrafımda ve etrafımdan daha dışarıda olan bütün “Bey”lerde gözlemlediğim bu. Hiçbir şey olmasa, kendi para kazanma hırsının kulu oluyorlar. İnsan, bozuk bir canlı. Ayarsız. Neyi çok buluyorsa o oluveriyor. Ben de itliği çok buldum, gördüm ve it oldum.

Vasıfsız biriyim. Evet, size göre öyle olmayabilir ama yaşamımın içinde tek başımayım. Kimse gelip benim yerime yaşamıyor hayatımı ve yaşamayacak da. Bu bağlamda sizlerin değil benim fikirlerim daha öncü sanki? Vasıfsız biriyim diyorum çünkü bir mesleğim yok, bir işim yok, sahip olduğum/olabildiğim tek şey bir şeyler yazmak. Bu da bir meslek değil. Öyleyse bile, benim meslek olarak yapabileceğim bir şey değil. Yemek gibi aynı. Yemek yapmayı da biliyorum ama aşçılık yapamam değil mi? Olmaz. Beceremem. Apayrı bir şey yemek yapmak ve aşçı olmak. Tıpkı bunun gibi işte. Bunun, yani bir mesleğinin olmamasının ama insanlar tarafından bunun bir meslek olarak görülmesi –en azından insanlar tarafından kendinin o meslek erbabından sayılması- çok ama çok olumsuz durumlar doğuruyor. İş arıyorsun, bulamıyorsun. İki temel sebebi var. Birincisi iş yok. İkincisi kimse senin iş arayabileceğini düşünmüyor. Aman tanrım! Nasıl olur? Bu adam nasıl iş arar? Yok yahu, eğleniyor bizimle. Trollüyor pezevenk. Bazan diyorsun ki hadi bari gördükleri kalıbın içine sığayım, meslek olsun. Yanaşıyorsun ufak ufak ama o da ne? her işte olduğu gibi buradaki dinazor tayfa da “hoooop! Dur bakalım! Burası bizim!” diyorlar. Sizi sikeyim diyorum. İçimden. Arada sıkışıp kalmışlık. Bunun karşılığının tam adı bu. Hiçbir tarafa ait olamamak. Oraya gidiyorsun, sen bizden değilsin diyorlar, buraya geliyorsun, sen bizden değilsin diyorlar. Bir oraya bir buraya. Yeşilçam’da kötü adamların hırpaladığı, bir çemberin içinde oradan oraya fırlattığı iyi adam rolü gibi. Her köşeden bir tokat çakıp fırlatıyorlar diğer tarafa. Eğer Yunus değilsen, diğer yanağını da uzatmıyorsan tokat atılsın diye, bu daha büyük sorunlar yaratıyor. Kavga etmek zorunda kalıyorsun. Bu dinamizm yorucu. Allah belasını versin yorucu olan her şeyin. Türümüzün milyon yıllar sonra düşünce gücüyle her isteğini gerçekleştirebildiği bir tarihe doğmak isterdim. Milyonlarca yıllık Homo Sapiens tarihinde denk geldiğim dönem ara geçiş dönemi. Bu da sıkıntılı işte. Oh, my god.

Eskiden, yani geçen yaz ayına kadar, çok fazla ruhsal mengenelere girdiğimde, çıkacak bir deliğimin olmadığını düşündüğümde, aklıma ilk gelen seçenek ölüm olurdu. Bu kolaycılık mı, zayıfçılık mı, korkakçılık mı, ne sikimdir bilmiyorum. Bilmek, bize bir şey kazandırmaz zaten. Epeydir, yani geçen yaz ayından sonra bu seçenekten de kurtuldum yavaş yavaş. Bu, büyümekle ilgili bir şey sanıyorum. Zaman rendelerken aynı zamanda olgunlaştırıyor mu ne? Felsefe yapma. Şimdi sıkıştığımda, hemen ilk seçenek olarak ölümü düşünmüyorum. Önce nerede ve nasıl ölebileceğimi düşünüyorum, mantıklı ve güzel bir yer ve sebep bulabilirsem ondan sonra ölümü düşünüyorum. Gelişme gösterdim geride bıraktığım yıllarda. Tasarımı yapılmayan bir intihar, hiçbir boka benzemez. Bu ancak kazara ölüm olur. Kazara öleni de gidilen yerde de sevmezler sanırım. Dikkatsiz insanı kimse, hiçbir yerde sevmiyor. Organik bir ölüm ne zaman olur bilemiyorum, istişareye yatmam lazım ama kendi ellerimden ölümüme daha var. Henüz tasarım aşamasında. Ne zaman bilmiyorum ama nerede olacağını biliyorum. Daha doğrusu nerede olmasını istediğimi biliyorum. Tabii bunun en temel şartı dikkatsiz davranıp kazara ölmemek ya da tanrının benden önce davranmaması. Bu iki şart olgunlaştığında, benim bildiklerim geçerli olur. Ama dedim ya, eskisi gibi öyle hemen düşünmüyorum. Daha yaşlı görüyorum ve olgun. Sakin kalıyorum. Her saniyesini düşünüyorum. Nasıl yaparım, ne hissedebilirim, bunun zihinsel antrenmanlarını yapıyorum. Ölümü çirkin bulmuyorum hiç. Ölümü çirkin bulanlar, öleni değil kendi hatıra ve bağlarını düşünen aşağılık benciller. Ölüm hep var. Ve en gerçek şey belki de şu içinde yaşadığımız halüsinasyonun. Ölüm, doğumla birlikte başlar. Yavaş yavaş yok oluruz. İnsan, çürüyen bir şeydir. Eskiyen, deforme olan, çürüyen. Çürüyen yahu! Çürümek. Ne kadar kötü değil mi bu? Çürüyebilen bir organizma. Yavaş yavaş. O kadar yavaş ki, anlamıyorsun bile nasıl olduğunu. Bir de isim takmışlar buna, ki belli olmasın zavallılıklar. Yaşlanmak diyorlar. Yaşlanmak. Çürümek değil de, erimek değil de, bozulmak değil de, yaşlanmak. Haklılar da sanki. Yaşlanmak, diğerlerine göre daha yumuşak çağrışımlar yapıyor. Ah biz insanoğlu yok mu! Pespayelikte galaksiler birincisi.

Bütün insanlar, ne kadar kutsal olduğunu söylerler insanlığın. Bunu söyleyen, bundan bahseden yine başka insanlar. Biraz futbola benzetiyorum bunu. Fenerbahçelilerin, Fenerden başka büyük takım olmadığını söylemesi gibi ya da başka herhangi bir takım taraftarının. Belki kediler de kendi türlerini en iyi sanıyordur? Ki davranışları da öyle diyor gibi hepsinin. Ya da başka canlılar.

Üzgünüm ama, -272 derece soğukta, +151 derece sıcaklıkta, okyanusun 4 km dibinde ya da Himalaya’ların zirvesinde, çok düşük basınçta, atmosfer basıncının 6000 kat fazlası olan yüksek basınçta, 6.200 Gy radyasyona maruz kalıp yine de hayatta kalabilen (5-10 Gy arası insan için ölümcüldür) bir tardigrada (su ayısı) kadar mucizevi değiliz. Ya da basit bir kar tanesi kadar da mucizevi değiliz. Binaenaleyh, bizler mucizevi falan değiliz. Düşünebilen ya da bunu iddia eden çok hücreli bir virüs türüyüz. Kaldı ki, tek hücrelilerin düşünemediğini ya da basit olduklarını söyleyen de yine biziz. Türümüzün güvenilmez olduğu aşikar. Geçmişte yakın akrabaları Homo Erectusları öldürüp hayatta kalan Sapiensler için de son yakın. Tüketecek hiçbir şey kalmadığında, tıpkı akrabalarına yaptıklarını bu kez kendilerine yapmaya başlayacaklar ki bu evre de başlamış bulunmakta uzun zamandır.

Türümüzden daha mucizevi olan bir şeyi de uzun zamandır kendim gözlemliyorum. Odamı camından baktığımda, hemen karşıda bir erik ağacı görüyorum mütemadiyen. Ağaçlar güzel varlıklar. Hiç gitmiyorlar ve beni sürekli düşünmeye zorluyorlar. Kendi lisanlarıyla bir şeyler de anlatıyor tabii ki ama ben, dilini bilmediğim bir insan karşımda konuştuğunda ne yapıyorsam onu yapıyorum. Yani sadece konuştuğunu görüyorum. Kendimce de anlamlar yüklemeye çalışıyorum. Ağaçların kadim dilini bilmek güzel olurdu. Kadim güzel kelime.

Bu ağaç, benimle ilk kez konuşmaya başladığında, üzeri bembeyaz çiçeklerle kaplıydı. Bembeyaz bir elbise giymiş, beyaz tenli çok güzel bir kadın gibi. Her baktığımda “vay canına” diyordum. Sonra elbisenin rengi değişmeye başladı, yeşil ve tonları. Hatta elbise tamamen yeşil olduğunda, üzerinde daha açık renkli puantiyeler de oldu. Bizim türümüz buna erik diye bir ad veriyor hatta ağacın elbisesindeki puantiyeleri yiyorlar. Eğer başka bir tür gelip sizin elbiselerinizdeki puantiyeleri yiyor olsa ve bunu meyve olarak yapsa, bu sizi üzerdi. Ağaçların dilini bilmiyor oluşumuz, onların elbiselerini yediğimiz için üzülmedikleri anlamına gelmiyor. Sonra bir gün ağaç insanlar elbisesini yediği için mükemmel bir protest tavır gösterdi ve soyunmaya başladı. Elbisesindeki bütün puantiyeleri yedikten sonra çocuklar ve adamlar, ağaç her gün bir parça koparıp attı elbisesinden. Depresyona girip, ayna karşısında tutam tutam saçlarını kesen beyaz tenli, çok güzel bir kadın gibi. Her gün biraz daha eksildi yemyeşil elbiseden parçalar ve sonunda ağaç çırılçıplak kaldı. Bir süre bu şekilde çıplak durdu ağaç. Birkaç adam gelip, onun bedeninden parçalar almaya çalıştılar. Sonra, bir mucize oldu. Gerçek bir mucize. Yukarıda bahsettiğim gibi, bizden daha mucizevi olan kar taneleri düşmeye başladı gökyüzünden ve ağacın dallarını kapladı yine bembeyaz. Doğa, ne kadar yardımsever diye düşündüm. Tam bir dayanışma içinde doğayı oluşturan bütün elemanlar. Düşüne yardım etmek, doğanın kendi bilincinde var. Oysa türdaşım birileri, ağaç elbisesini soyunduğunda, onu kesip ısınmak için kullanmayı denemişlerdi. Düşenin üzerine basmak, fırsatçılık, nankörlük, canilik, ne dersen de. O beyaz elbise bir süre kaldı ağacın üzerinde. Bu bir hayata dönüş operasyonu olmalıydı. Beyaz üniformalı timlerin yaptığı bir operasyon. Öyle diyorum çünkü ağaç, geçen yılki kırgınlığını bir kenara atmış, yine bembeyaz elbiseler giyinmişti. Beyaz tenli ve çok güzel bir kadın gibi. Süslendi, püslendi. Serpildi. Büyüdüğü için yine elbisesini değiştirdi. İktisatlı bir şeydi ağaç aynı zamanda. Yeni elbiselere para harcamıyor, var olanları yenileyip, onararak kullanıyordu. Kullanıyordu diyorum çünkü geçen yıl ki elbisesini giyinmişti yine. Kız çocukluğundan kadınlık çağına her geçtiğinde, giydiği elbiseyi tekrar giydi. Yemyeşil, uzun bir elbise. Ağacın bütün güzelliğini ortaya çıkaran bir elbise. Zaman ilerledi, ağaç bir iki dokunuşla elbisesini tekrar süsledi. Bu sefer ki puantiyeler daha büyük. Daha yeşil. Adamlar, çocuklar, kadınlar ve diğer canlılar yine o güzelim kadının puantiyelerini yemeye başladılar. O yine küstü. Yine, çok güzel ve beyaz tenli bir kadının depresyon anında saçlarını tutam tutam kesmesi gibi, ağır ağır parçaladı elbisesini. Bir süre çıplak dolaştı. O sonbahar, hiçbir canlı gelmedi onun çıplaklığından faydalanmaya. Birkaç pale dallarına asılıp kıracak oldular. Camdan bakarken ağır kristal kültablasını fırlatıp, aşağı inersem hayatlarını sikeceğime dair tehditler savurduğumda, kaçtı o paleler. Ben de güzel ve genç bir kadını kötü adamların elinden kurtarmanın kıvancıyla mutlu oldum. Bu yıl tedbirliydim. Geçen yıl gelen o beyaz üniformalı operasyon kuvvetlerinin tekrar geleceğini ve hayata dönüş operasyonunu yapacağını biliyordum. Günlerim o üniformalı özel kuvvetleri beklemekle geçti. Televizyonlarda özel kuvvetlerin yola çıktığı, yakında burada olacağını söylüyorlardı. Heyecanlandım. Keşke onlar görevlerini yaparken, çay falan demleyip ikram edebilseydim, diye düşündüm. Bir sabah uyandığımda, özel kuvvetlerin operasyona başladığını gördüğümde, yüzümdeki sevinci hiç unutamıyorum. Tıpkı beyaz tenli çok güzel bir kadın tarafından öpülmüş, çok çirkin bir adam gibi parlıyordu gözlerim. Bana hep öyle olur. Güzel bir kadının beni öpmesi ütopyadır ama çok zaman güzel kadınlar tarafından öpüldüm. Bir tür akıl tutulması yaşıyorum böyle olduğu zamanlarda. İşte o kış da öyle oldum. Sonra özel tim görevini bitirip ayrıldı, hala da toparlanması devam ediyor görev yerini tamamen terk etmesi için. Hayata dönüş operasyonu bu yıl da başarılı olmuş olmalı ki, ağaç yine beyazlarını giymeye başladı. Tıpkı beyaz tenli çok güzel bir kadın gibi. 


Bu şekilde anlatınca, çok kısa gibi görünüyor ama ağacı gözlemlediğim zaman dilimi 1096 gün ya da 26280 saat. Bu ağacı gözlemlemek, bizden daha mucizevi bir canlı olduğu kanısı yarattı bende. Geçerli delillerim de var görüldüğü üzre.


Geçen yıl bu zamanlar ve sonraki zamanlar, çok kötü bir tünelin içinden geçiyordum. Yalnız olmak, bu bir sevgili yalnızlığı değil, her şeyde yalnız olmak, ağır bir şey. Bunun ağırlığı, ekonomik ve sosyal çöküntüler, peşimi bırakmayan travmalar, paçama bok gibi yapışan üzüntüler, tavırlar, bağımlılıktan sıyrılmanın onurlu mücadelesi, falanlar, filanlar. Yalnız olmak diyorum ama, yalnız olmadığımı hissettiren bir avuç insanım vardır hep. Hepten beri varlar, hiçliğe kadar da olacak o güzellikler. İyi ki de varlar. Yalnız olmak bu noktada tercihsel. Daha çok zorunlu bir tercihsel. Çünkü bir süre ve çabadan sonra, o yalnız olmadığın kanısına vardıran insanlara yük olmaya başladığın, ayaklarına dolandığını hissediyorsun. Öyle triplere giriyorsun. Bu da kendini daha çok yaralayan bir şey. Başka bir cenah daha var, onlar da yalnız olmadığını hissettirir gibi yapıp aslen kendi için vicdan mastürbasyonu yapan, bu uğurda el uzatan kişiler. O uzanan el bir yardım eli değil, mastürbasyon nesnesi. Daha sonra bu eller, senin olmadığın ya da arkanı döndüğün bir zamanda, başka karakterlere senin için yaptığı şeyleri dillendiriyor. Varlığını ona borçluymuşçasına hikayeler anlatıyor. Bunu yapmayan insanlara da kendin ayak bağı olmak istemiyorsun. Böyle boklu, kakasal işler. İnsan ne acayip nesne.

Neyse.

İşte öyle boktan zamanlar. Yaz geldi, depresyon içimde büyüdükçe büyüyor. Beyaz tenli ve çok güzel bir kadının, simsiyah saçlarının beyaz teni üzerine dökülmesi gibi mucize bir görüntüyle, sarıyor her yerimi depresyon. Yaralı bir hayvan gibi çırpınıyorum. Oradan oraya savruluyorum. Günde elli tane fikir üretiyorum. Hepsi aslında o boktan çıkış çabası. Şöyle yapmalıyım, böyle olmalı, şunu oldurmalıyız, bunu öldürmeliyiz. Sürekli bir eyleme geçme fikri içinde bir eylemsizlik durumu. Çok laf, hiç iş. Hep kurtulma çabası. Başı kesik tavuk gibi oradan oraya koşturma durumu. Sıcak yaz aylarında mutfağa girip ışığı açtığında nereye gideceğini bilmeyen, sağa sola koşturan hamamböceği gibi. Ne yapacağımı bilmiyorum. Böyle olunca, insan hata yapmaya daha yatkın. Çünkü verdiğin her kararı sağlıklı bir karar zannediyorsun. Fikirsel anlamda seni rahatlatan her şey o anda çok doğru şeyler oluyor. Ben gibi günde 5 kez karar değiştiren biri olduğunda da her şey daha kakalı.

Öyle bir günde, son yıllarda sık sık aklıma düşen bir şey yine düşüyor. Gitmek. Bir intihar değil ama ona yakın bir şey. Bir gemiye binip gitmek. Seyahat değil bu. Görünürde çalışıyor olmak. Özünde yaşamını geride bırakıp dönüşü olmayan bir yolculuğa çıkmak. En başta dedim ya, yaşlandıkça intihar fikrinden uzaklaşıyorum diye. Bu tür ölümler düşlüyorum yaşlandıkça. Bu da benim için fiilen bir ölüm çünkü böyle bir şey yaptığımda yaşamımı, o güne kadar oluşturduğum kimliğimi, talihimi, şansımı, şanssızlığımı, üzüntülerimi, benliğimi, beyaz tenli ve çok güzel kadınları kara parçaları üzerinde bırakıp, sudan bir arafın içine sıkıştırıp bırakacağım kendimi. Yeni kimliğim bile hazır. Adımı çok az kişi bilecek. Bilenler de bilmiyor gibi yapacak. Herkes Çirkin diyecek bana. Sudan araftaki yeni kimliğim bu. Çirkin. Çirkin gel, Çirkin git, Çirkin raspa yap!, Çirkin uyan, Çirkin sar, Çirkin doldur. Çok içen, az konuşan, uyuşuk, kendi halinde, yarı ölü bir adam olarak araftaki zamanımı geçireceğim. Ta ki, buhranın, duvarları aşıp içimde önüne gelen her şeyi yıkıp, kendimi bir gecenin güne yakın zamanında, geminin kıçından kendimi herhangi bir okyanustaki herhangi canlılarına yem olarak sunana kadar.  Öyle bir günde, böyle bir düşünce tekrar zerk etti kafama. Dedim ulan gidiyorum bu kez. Allah kahretsin bu kara parçalarını ve üzerindekileri. Ben gidiyorum dedim. Son turlarımı atayım. Bir öğle vakti çantamı atıp sırtıma, otostopla vurdum yollara. İzmir’e gideyim dedim. Gittim. Ertesi gün sabaha karşı İzmir’deyim. Oturdum Kordon’da. Tam iskelenin dibinde oturuyorum. Kulağımda aşağıdaki parça çalıyor. 1 paket sigara içtim. Sadece bu şarkı çaldı. Geride bıraktığım otuz yılı düşündüm. Ananı avradını sikeyim ne kadar boş bir hayatmış bu içinde olduğum, dedim kendi kendime. Ufaktan ufaktan ağlıyorum da. Şarkı içimi deşiyor. İzmir limandan ayrılan Un Ro-Ro gemilerinin güvertelerinde kendimi hayal ediyorum. Gemici Çirkin! Çirkin raspa yap diye bağırıyor birileri. Tamam amına koyim yapıyoruz işte diyorum. Ağzımın kenarında sigaram. Kulaklığımı takıp, açıyorum aşağıdaki parçayı. Başlıyorum raspa yapmaya. Sahne atlıyor. Zifiri karanlık. Gidiyoruz bir okyanus ortasında. En yakın kara parçası 3.000 mil ötede. Yıldızlar avuç avuç. Başaltındayım. Yapmışım cigaramı. Kıyıda bıraktığım kimliğimi sorguluyorum. Kulağımda yine bu şarkı. Reis geliyor yanıma. İyi bir adam. Çirkin, yatsana oğlum sabah erken kalkacaksın, yorulmadın mı? diyor. Cigaramı saklamaya çalışıyorum. Versene bir duman pezevenk, diyor. Şarkı çalmaya devam. Sahne atlıyor. Bir el dokunuyor omzuma. Gözlerimi açıp kafamı geri doğru çeviriyorum. Beyaz tenli, siyah saçlı çok güzel bir kadın, pardon, diyor. Çantanızın fermuarı açık kalmış, eşyalarınız yerde. Yere doğru bakıyorum. Çantanın içindeki günlük olarak kullandığım defter duruyor yerde. Bir de Brautigan kitabı. Bir an ağzımdan çıkıyor, kadına doğru; senin gemide ne işin var? Suratıma bakıyor kadın. Deliymişim gibi. Çekip gidiyor. Amına koyim sana ne defter düştüyse düştü, ne bozuyosun hayalimizi, ne giriyorsun gemiye diyorum. Yerimden kalkıp çantayı toparlıyorum. Geldiğim yollardan, otostopla geri İstanbul’a. Evime gelip odaya giriyorum. Ağacı görüyorum. Allah belanı versin, yine gidemedim diyorum.

Ben aslında sadece bu şarkıyı ve onunla ilgili ufak İzmir hikayemi anlatmak istedim. Laf lafı açtı, ne kadar uzadı yazı.

Bu arada;

Biliyorsunuz, 6.45 Yayımcılık ile yollarımızı ayırdık. Üzüldüm bunun olmasına. Çok güzel insanlar tanıdım ve çok güzel şeyler öğrendim. Ayrılık, sadece iş anlamında oldu. Başka herhangi bir olumsuz durum yok benim açımdan. Ölü Deri Parçaları, ilk olarak 6.45’den çıkacak diye duyurmuştum. Sonra olmadı bu. Ölü Deri Parçaları, Nisan ayında Sub Pres yayımlarından çıkacak. Hayırlara vesile olsun. Diğer kitapları da elden geçiriyorum, yeni edisyonlar olacak. Onlar için de yeni bir yayımevi arıyorum. Bulduğum zaman ondan da haberiniz olur.

Son bir şey daha söylemek istiyorum.

Bence, bir yağmur damlası dahi bir insandan daha çok mucizevi. Bokumun kutsalları!

Yine de, yaşamınız size güzel şeyler getirsin. Beyaz tenli, çok güzel bir kadın gibi.

Öperim kutsallığınızdan.

Şimdi yazı bittiğinde ne yapalım biliyor musunuz? Bölüm Sonu Canavarımızı açıp, bağıra bağıra eşlik edelim. Ben hissederim bunu yaptığınızda çünkü ben o anda öyle yapıyor olacağım.


Bölüm Sonu Canavarı
 


5 Aralık 2016 Pazartesi

Ölü Deri Parçaları

Yaşamınızı ve onu işleten mekanizmaların nasıl bir döngü halinde çalıştığına dikkat ettiniz mi hiç? Ya da her gün ediyor musunuz?
Ayın on beşinde alacağın maaştan ya da bir hafta sonra ödemen gereken faturalardan ya da başka bir zıkkımdan bahsetmiyorum. Bahsettiğim şey, içinde bulunduğun habitatı bütün doğasıyla gözlemlemek. Mesela serçe parmağını oynatmayı düşünüp de oynattıktan sonra bunun nasıl karmaşık bir zincirden geçerek yaptığın bir hareket olduğunu düşünüyor musun? Ya da gecenin neden kendine has bir duruşu var, nelere gebe, gecedeki bu tedirgin eden ama aynı zamanda güven de veren duruşu niçin var? Yemek yedikten sonra hatta yerken içinde neler olup bitiyor? Güneş ufak ufak doğarken karanlığa ne oluyor? Bunun gibi şeylerden bahsediyorum. Ben her gün en az bir kere bu tür saçma sapan şeylere kafayı takıyor ve durup saatlerce düşünüyorum. Örneğin, parmağımı oynattığımda, o parmağa emir vermek, parmağın kıpırdaması, zihinde oluşan yerine getirilmiş emrin verdiği tatmin duygusu. Bu biraz da aşağılık yanımızı ortaya koyuyor. Bir şeyleri başarabilmiş olmanın en çekirdek tatmini.

Kafamızı kaldırıp geceleri, yıldızlara baktığımızda onlar parlarlar. O an için. Acaba gerçekten hala orada duruyorlar mı? Biliyorsunuz, gördüğümüz bazı yıldızlar artık orada olmayan yıldızlar. Görsel, milyonlarca uzaktan geldiği için, ışık buraya ulaşana kadar epeyce bir süre geçiyor. Yani görmüş olduğumuz ışık aslında milyonlarca yıl önce sönmüş olabilir. Bu bağlamda, bizi gözlemleyen başka dünya dışı varlıklarda şu sıralar dinazorları gözlemliyor olmaları gerekmez mi? Belki aynı görüş bizde de mevcuttur. Baktığımız yerlerde gerçekten birileri dolaşıyordur ama milyonlarca geriden gelen bir görüntü yansıdığı için “şimdilik” sadece kızıl gezegeni, çorak arazileri, kaya yığınlarını ve kara delikleri görüyoruz? Mesela güneşin doğuşuna hayret etmiyor musunuz? Ya da Ay’ın bütün zarifliğiyle parlamasına tepemizde? Gerçekten durup düşünmüyor musunuz bunları? Bunu dini bir bağlamda ya da başka bir şeyde söylemiyorum. Seni Allah çamurdan yarattı ya da bir yıldız tozundaki minerallerin bir araya gelip canlı bir form oluşturmasından milyarlarca yıl sonrasında tek hücreliden akıllı bir canlıya evrildin, bunlar değil bahsettiklerim. Bunları düşündüğünde, uzayı, gökyüzünü, toprağı, ağaçları, yıldızları vs vs. bütün bunları düşündüğünde içinde garip bir dürtü hareket etmiyor mu? Sanki onların tam bir parçasısın ama nasıl entegre olacağını unutmuşsun gibi. Sanki geçmişte onların dilini biliyor, onlarla uyum içinde yaşıyordun da birileri gelip aranız bozdu, o kadim lisanları unuttun ve yapayalnızlaştın evrende.

Yaşam hızla gelip geçiyor. Ve bizler, doğadaki en hassas, en çabuk bozulup yok olan, deforme edilebilen canlılarız. Dolayısı ile vaktimiz çok kısıtlı. Ne bir ağaç gibi yüzyılların sırlarına şahit olabiliriz, ne de bir dağ gibi kimse yokken biz vardık değiliz.  O yüzden hızlı düşünmeliyiz, hızlı ve doğru idrak etmeliyiz.

Bu kısma kadar olanları neden yazdım bilmiyorum, bahsetmek istedim.

Bir müjdeden bahsetmek istiyorum aslında.

Biliyorsunuz, geçtiğimiz Nisan ayında son kitabım Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur, raflardaki yerini aldı. En olmuş, en kalfalık kitabım benim için. O kitabı hazırlarken, çok sancılı günlerdi benim için. Aşırı travmatik günleri taşıyordum sırtımda. Zaman akıp gitmiyordu. Zaman, sırtıma binip onu taşımamı istiyordu bütün ağırlıyla ve benim bel fıtığım vardı. Yine de taşımaya çalıştım. O kış, benim için çok sisliydi. Belki de bir daha öyle sisli bir kış görmeyeceğim yaşamımda. O dönem, kitabı tamamladığımda, topa basmam gerektiğini düşündüm. Gidip kendime FM 2016 satın aldım kitabı teslim ettiğim gün. 1 yıl boyunca hiçbir şey yapmayacak, hiçbir şey okumayacak, hiçbir şey yazmayacaktım. Sadece oyun oynayacaktım, film izleyecektim. Bomboş geçirecektim 1 yılı. Uzun bir süre de kitap yazmayacaktım. Öyle olur sanmıştım ama bir hafta FM oynayıp sıkıldıktan sonra, dur şunu da tamamlayayım, dur bu şiyiri bitireyim derken yine bir kitap dosyası hazırladığımı fark ettim. En son şiyir kitabım Dayanılmaz Acılar Orkestrası, 2015, Haziran’da çıkmıştı… Üzerine Nisan, 2016’da Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur çıktı. Şimdi Ocak, 2017’de de bir şiyir kitabım daha çıkacak. Kitabın ismi Ölü Deri Parçaları oluyor. Bu ismi de diğer kitaplarda olduğu gibi daha öncelerden buldum. Aslında Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur’a isim koyma anı geldiğinde, bütün alternatifleri eleyip önümde sadece iki isim bırakmıştım. Biri Ölü Deri Parçaları, diğeri Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur. İlk isim ağır basıyordu o zaman. Sonra dedim, bu isimde bir şiyir kitabı çok daha güzel olur. Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur, tam bir roman ismi gibi. Bu kitabın da ismini bu yapmaya karar verdim işte. Ölü Deri Parçaları. Normalde kitabın ismini kapak çıktığında duyurmayı seviyordum ama bu kez böyle olsun istedim.

Elimde bunun da alternatifleri vardı ama eledim hepsini. O alternatiflerden belki başka bir zamana başka bir kitap olur, içlerinden birinden tabii.

Ölü Deri Parçaları, 30 şiyirden oluşan bir kitap. Bunun sebebi, yaşımla ilgili. Yani bundan sonra çıkaracağım şiyir kitaplarında o yıl hangi yaşımdaysam, o kadar şiyir koyacağım içine dosyanın. İçeriğindeki şiyirlerin pek çoğu, o yukarıda bahsettiğim sisli kış döneminde yazıldı. Aralarında daha eski tarihli yazılmış olanlar da var. Zaten o kitabın temeli askerde atıldı. Askerde attığım temelden önce Dayanılmaz Acılar Orkestrası çıktı, sonra Mezar Taşı Gibi Düşüyor Yağmur. Kalan araziyi de Ölü Deri Parçaları ile süsleyeyim istedim, peyzaj olsun ve askerlik döneminden aldığım malzemeleri böylece bitirmiş olalım.

İçindeki şiyirleri aslında tek bir şiyir gibi de işlesem dosyaya olurdu. Hepsi pis, leş, boktan, kokulu metinler. İçeriğinde bol bol yağmur, gece ve Ay ışığı var. Bir de hayatımda ilk kez bir şey yaptım, teknik de kullanayım istedim. Biliyorsunuz, ben öyle şair falan değilim. İşin matematiğini bilmem. Çalakalem yazarım o anda ne gerektiriyorsa sahip olduğum hissiyat. Bu kez buna ek olarak bir de teknik deneyeyim istedim. Şenol Erdoğan – Yaratıcı Yazarlık Teknikleri kitabına dadandım biraz. Orada anlatılan tekniklerden faydalandım. O kitabı herhangi bir edebi metin kurmak isteyen arkadaşlara tavsiye ederim. Akademik parçalarının yanında hepimizin algılayacağı, ne yapmak istediğini çözebileceğimiz teknikler var. Hoş da oluyor o teknikleri uygulamak, görmek, bir şeylere dokunabilmek, işe yaradığını görmek.

Neyse işte.

Ben kitabı hazırladım. Anıl, son okumasını yapıyor. Bugün yarın dosyayı teslim edeceğim. Ocak ayında da raflarda olur diye düşünüyorum. Temennim o yönde.

Ölü Deri Parçaları, çok yağmurlu, çok Ay’lı, çok geceli ve çok “türkülü” bir şiyir kitabı oldu.

Bu da benim 9. Kitabım oluyor. Vay canına. Bu 9 kitap içine artık baskısı olmayan ve hiç olmayacak Morfinsiz Çekilen Düş Sancıları Anka Kuşu’nu da katıyorum. O kitabı bir kez bastık, deneyselsi. Denedik ve bitti. Ama basılı bir kitap halinde olduğu için inkar da edemem. Sonuçta CV’de o da var. Genelde onu saymıyorum kitaplar sorulduğunda ama benim için var. 2010 yılının Ekim ayında çıktı ilk kitabım. Vay canına. 7 yılda bu kadar mesafe gelmek. Güzel şeyler başarmışım kendimce. İyi ölümlerden döndüm, güzel kafayı yedim ve şükür ki daha bunlardan bir sürü olacak diye hissediyorum. Daha çok fazla acı çekeceğiz, bu sefer en dip derken bir alt katman daha olduğunu göreceğiz daha çok. Hayat, en boktan anıyla dahi güzel bir keşmekeş. Seviyorum bu çöplüğü. Daha başarılacak şeyler var. Göç, onlardan sonra.


Kavga ve sevgiyle kalın.




Batuhan



Bölüm Sonu Canavarı:



29 Temmuz 2016 Cuma

Bir Penaltı Anı Tedirginliği

Aslında başka şeyler yazacaktım. Hatta yazdım ve geri sildim. Bir şeyler de yazasım var. Bari dedim geçmişten bir hadisemi anlatayım.

Bu aralar göğsümde dolanan bir sürü cümle var. Çıkmıyorlar. Daha doğrusu oturduğum yerde kafamın içinde uçuşuyorlar, göğsümü kaynatıyorlar, görünüyorlar ama yazmaya oturduğum zaman duman olup uçuyor hepsi. Bir yandan da ufak ufak yeni şiyir kitabı hazırlıyorum kendim ve sizin için.

Hadiseye girelim.

Futbol, bir takım oyunudur bunu söylememe gerek yok sanırım. Oyun da değil aslında, şov. Ekip şovu diyelim. Bu ekipteki en yalnız adamlar, kalecilerdir. Herkes topun peşinde koşar, ikili mücadelelere girer, sen beklersin kalende, rakip gelsin üzerine diye. Gol atıldığında bile, bütün takım bir anda birbirine kenetlenmişken, sen kalenden fırlar, 90 metre depar atar ve arkadaşlarının yanına gidersin, gidene kadar zaten onlar sevincini yaşamış olur çok kısa bir süre ortak olabilirsin. Üşenir de gitmezsen, arkanı döner eğer kale arkası tribünde kendi seyircin varsa onlara karşı yaşarsın sevincini tek başına.

Kalecilik, çok da nankördür. Bir maçta 10 penaltı kurtarırsın, bir topu elinden kaçırır yersin golü ve takımın puan kaybeder, o kurtarmış olduğun 10 penaltının bir önemi yoktur, gömerler seni. Zaten kaleci penaltı kurtaramaz, forvet kaçırır. Eğer kaçan bir penaltı haberi yapılacaksa spor basınında, o dil kullanılır. X forvet penaltı kaçırdı. Genel dil budur bu tür haberlerde.

Çok da basit bir şey değildir kaleci olmak. Hatta belki de saha içinde en çok  uğraş veren adamdır kaleci. Bütün sahayı ve oyunu en rahat gören adam olduğu için, önündeki defans bloğunu yönlendirmek zorunda da kalır bazı durumlarda. Defansı yönlendir, takip et, forveti yönlendir takip et, topu izle, saniyenin milyonda biri kadar anlarda kararlar al ve uygula, ceza sahası içinde rakip oyuncuları izle, ne yapacaklarını kestirmeye çalış falan. Bir ton bok püsür. bunları elbette diğer oyuncular da yapar ama kalecinin ki daha yoğun. O hem kendi önündeki takım arkadaşlarını takip eder, hem rakibi, hem tepiklenen yuvarlak meşini. Bu yüzden yüksek konsantrasyonda olmak zorundadır.

İnsansın, hatalar  yaparsın, gömerler anında. Mesela sezonda 34 maçın 30’unda efsane performans göster, 4 maçta sıkı hatalar yap, rahmet okuturlar sana. Ne kovalığın kalır, ne çuvallığın. 30 maçın 30’unu da sen kazandırmış olsan, sikinde olmaz kimsenin. Mesela forvet öyle değildir ama. 34 maçın 30’unda Guizalık yapsın, 4 derbide gol atsın, kahramandır. Kimse 30 maçtaki kazmalığına bakmaz, unutulur hemen. Aynı şey kaleci için geçerli değildir. O maçları kurtarsan da, “ama” ile başlayan cümleler kurulur. “Aslında iyi kaleci AMA o goller de yenmez ki be kardeşim” diye devam eder. İçinizde kalecilik yapanlar vardır belki, daha iyi anlayacaklardır diye düşünüyorum.

İyi bir kaleciydim. Hem de epey iyi. Henüz ortaöğretime giderken, o dönem benim şu andaki yaşımda olan abiler beni halı sahalara götürürdü. Üstelik para da kazanıyordum bu işten. Mahallenin iki takımı, o hafta kim daha fazla para verir, saha ücretimi öderse onların kalesindeyim.  Spor kulüpleri, futbol takımları, boklar püsürler. Profesyonel futbolculuğu bir apartman olarak örneklersek, o apartmanın kapısının önüne gelene kadar çok emek vermedim, fazla idman yapmadım, disiplinim yerlerde sürünüyordu ama o kapının önüne de gelmem çok kolay oldu. Bazı durumlar insanda defaulttur. Yani fabrikada yüklenir. Yetenek deriz. Buna sahiptim hem de azımsanmayacak kadar iyi derecede. Genetik olduğunu düşünüyorum bazen babamla konuşuruz. Laf açılır, o da kendi futbol oynadığı dönemi anlatır, futbol oynamaktan kastım mahalle maçları. O da iyi bir kaleciymiş.  14 yaşıma geldiğimde, kendi yaş grubumun üzerinde bir yaş grubunda futbol oynuyordum, o dönem çok iyi durumda olan bir futbol kulübünde.  Birkaç hocam, disiplin sahibi olamamam yüzünden benim bir boka yaramayacağımı söylerken, genel kanı yaşımın ufak olduğu, bir süre sonra toparlanacağım, iyi bir gelişme göstererek üst düzey bir kaleci olacağım konusunda. Bu kanıda antrenörler de üzerime titriyor.  Bir gün, sigaraya başladım. Epeyce zaman geçti. İdman sonrası üstümü giyinirken, soyunma odasında sigara paketini düşürdüm. Hoca gördü. Uyardı. Ceza aldım, ertesi idmanda uygulanmak üzere. 10 km koşacaktım. Her “1” kilometrede 200 metre sprint.  Ben sigara içmeye devam ettim.

Bir gün idman başlamadı henüz. Henüz dediğim, 45 dakika falan gecikti biz sığır gibi takılıyoruz sahada herkes kafasına göre. Ben dedim bir sigara içeyim çaktırmadan sıvışıp. İdman sahasının hemen yanında bulunan mini ormanlık alana girdim. Sigaramı içerken, yarısında hoca bastı beni. Siktir git dedi sadece. Senden bir sikim olmaz. Hiçbir şey söylemedim. Çıktım eve geldim.

90’larda futbolcu olmaya merak sarmış, isteyen bir çok çocuğun başına geldiği gibi, benim de ailem futbolcu olmamı istemedi hiç. Şiddetle karşı çıktı. Sahi ya. 90’larda böyle bir durum vardı. Neden ki? Amaaan ne yapacaksın, git okulunu oku, derlerdi. Demek ki o zamanlar gerçekten güzelmiş bu coğrafya. Eğitim, okumak, bir şeyler başarmak üretim adına. Bunlar geçerliymiş. Ben sonra başka bir kulübe daha devam ettim. Her şeyin hayırlısı derler ya. Gerçekten öyleymiş. Yeni kulübümde yeni keşfedilmiş wonderkid muamelesi görüyorum. İdman sahasında kale direkleri taşınacak, hoca bana diyor kaleci taşımasın, bir şey mir şey olur, sakatlanır. Arada hocayla konuşuyoruz, evde yaşadığım çatışmaları anlatıyorum. Hoca, arada bir eve geliyor. Pederle konuşuyor, ikna çabaları, beni allıyor pulluyor babama, bu çocuk şöyle olacak, böyle olur diye. Babamın sikinde değil ki. Ona göre adam olamam, hamurumda yok. Anneme göre de okul okumalıyım. Herkes bir yerlere çekiştiriyor kolumdan, herkes kendi ıslak rüyasını benim üzerimde deneyip, kendini bir şekilde iyi hissetmek, dolaylı da olsa kendi hayallerini başarmış olmak istiyor.

Ergenlik de tam gaz geliyor. Çatışmalara dayanamadım. Üzerine disiplinsizliğim de eklenince, sikerim futbolunu da okulunu da dedim ve kulübü bıraktım. Hoca eve gelmeye devam etti. Babamdan siktir yiyene kadar. Sonra o da vazgeçti. Silah zoruyla kaçıracak hali yok ya.

Başlarda bir yerde çalışmadığımı söylemiştim. Bu çalışma fiziksel çalışmadan bahsediyorum. Maç izlerken izlediğim tek şey kaleciler olurdu. O zamanlar internet bu kadar yaygın değil ki. Açıp izleyelim videolar. Büyük kalecileri izlerdim hep. Neler yapıyorlar, nasıl atlıyorlar, kaledeki duruşları nedir, pozisyonları nasıl takip ediyorlar. Örnek vereyim; mesela gerçek Ronaldo, almış topu ayağına gidiyor yaldır yaldır. Tam ceza sahasına girmek üzere, kaleciyi izlerdim, Ronaldo ceza sahasının neresine girdiğinde açısını kapatmak için kalesini terk edecek. Aynı kaleciyi, karşısında başka forvetlerle aynı pozisyonu yaşarken de izlerdim, yine aynı zamanlamayla çıkardı. Ben de kafama yazardım bu notu. Forvet, ceza sahasına x kadar girdiğinde, kaleden fırla. Uygulardım da sonra bu teorik bilgileri. Yani tembelliğim sadece fiziksel idmanlardaydı. Onda da seçiyordum gerçi. Çeviklik, çabukluk, koordinasyon idmanlarını severdim mesela. Ağırlık, düz koşu falan. Sikeyim bunları. Ben geçeyim kaleye, bütün gün bana şut çeksinler, uçayım, atlayayım, tutayım, çataldan toplar çıkartayım. Çok tutkuluydum bu konuda. “uçmak” derler. Ooo nasıl uçtu diye. Kurtarış yaparken, kendimi özgür hissediyor, endorfin salgılıyorum. Bu yüzden de elimden geldiğince artistik uçuşlar yapardım. Bu da beni parlak gösterirdi her zaman. Yalnız bir konu var; reflekslerim gerçekten müthişti. 

Orospuluk da çok yapardım. Karşı karşıyayım adamla. Geliyor üzerime. Geçip gol atacak. Hani kalecileri geçme anı vardır ya, topla koşarken karşı karşıya kaldığın anda hafif sağ ya da sol çapraza doğru adımlar, geçersin ve boş kaleye yuvarlarsın. O tam karşı karşıya kalınan anda, sağıma ya da soluma yatacak gibi hafif bir hareket yapar, karşımda ki forveti manipüle eder, sola doğru hareket yaptımsa, sağa doğru gideceğini bilir, hemen yatar yağdan kıl çeker gibi alırdım topu ayağından. Bunun işe yaramışlığını orana vuracak olursam, her 10 pozisyondan 7’sinde başarılı oluyordum. İyi oran. Benzer şeyleri penaltılarda da yapardım. Penaltı atılırken kalecilere bakın. Kasları ne kadar gergin olur. Refleksler patlamaya hazır. Hani zincirinde zor tutulan köpek gibi, kaleci seçtiği köşeye doğru ufak ufak yatmaya meyilli olduğunu belli eder. Sağıma ya da soluma doğru bunu yapardım. Hangi yönüme yapıyorsam, onun tersine atlardım. Bunda da başarı oranım yüksek olurdu.

Neyse.

Gel zaman git zaman, sadece halı sahalarda, okul  takımlarında devam ettim kaleciliğime. Arkadaşlarla haftanın iki günü yapılan halı saha maçlarının “kedi”si.  Kedi derlerdi bana. Çirkin Kedi. Sıkı lakap bence. Zaten bir kalecinin lakabı ya kedi olur, ya da panter. Cihat Arman hariç. Ona sarı kanarya diyen kafayla, mahallenin muhtarlarında rol alan minik maymuna çaydanlık adını takan kafa aynı kafa.

Sonra zaman geçti, bu sportif faaliyetlerde bitti. Yaşım geçti, şu oldu, bok oldu, yarak oldu, kürek oldu. Yaşlanmaya başladım.  En son halı saha maçını ne zaman yaptım, anımsamıyorum. Şu anda bir halı saha maçı yapsam sanırım kondisyonum birkaç dakika olur ya da birkaç kurtarışta ambulansa alırlar beni. 48 merdiven çıkıyorum, götümden soluyorum lan. Bacaklarım ağrıyor.

Bazen babama takılırım. Pişman mısın diye. Pis pis güler ama o gülücüğün kenarında büyük bir “aklımı sikeyim” duruyor, biliyorum. Beni engellediği dönemler, futbolun yeni endüstriye dönmeye başladığı dönemlerdi. Milyon eurolar dönmüyordu falan. Şu da var, bu konuda güvenim sonsuz. Kendime değil, yeteneklerime. Eğer engellemeseydi beni, ya da aklımı kullanıp siktir olup gitseydim evden – gittim ama geç gittim, vazgeçtikten sonra- şu anda hiiiiç oynamasam, orta düzey bir süper lig takımında oynardım. Ben çok samimi söylüyorum bunu, fena bir kaleciydim. 13 yaşımdan itibaren güzel bir eğitim alsaydım, sağlam idmanlar yapsaydım, beni piremiyer ligde izlerdiniz lan.  Bunu gönül rahatlığıyla söylüyorum. Abartmıyorum. Siz abarttığımı düşünebilirsiniz, beni top oynarken izlemiş arkadaşlarım okumuş olursa bu yazıyı, onlar beni anlayacaklardır.

Babam pişman. Görüyorum bunu. Bazen kendi kendine diyordur, eminim. Keşke engellemeseydim, şimdi hayatımız kurtulurdu. 

Örnek aldığım adamlar, Wakabayashi, Kahn, Peter Schmeichel idi. Ekstradan, ıslak Lev Yaşin ve Rene Higuita rüyaları görür, onlar gibi olma hayalleriyle kendimi sikecek hale gelirdim neredeyse. Ulan iyi delirmemişim, şimdi düşündüm de.

Tutku olduğu için mi, yarım kaldığı için mi emin değilim ama, hala futbol maçı izlerken, kaleciler uçtuğunda, iyi kurtarışlar olduğunda, hayranlıkla izlerim. Ya da güzel goller yendiğinde kendimi kıyaslarım her açıdan golü izleyerek. Ben tutardım, ben zıplardım, ben çelerdim, ben yumruklardım, planjon yapardım vs vs gibi söylemlerle.

Sonuçta ne oldu? En başta disiplinsizliğim yüzünden benden bir bok olmayacağını söyleyen hocalarımı haklı çıkardım. Ne okudum, ne profesyonel bir kaleci oldum, ne de bir baltaya sap oldum. Belki biraz daha disiplinli bir adam olsaydım, hayatım farklı şekilde gelişirdi. Ya da  beni yönlendirecek bir büyük akıl…

Ama işte bütün bunlar bir yana, halamın taşakları olsa amcam olurdu.

Batuhan Dedde

Bölüm Sonu Canavarı:



24 Haziran 2016 Cuma

Okyanuslar ve Dövüşme Taktikleri

Hatırlamıyorum kaçtı yaşım, bir gün bir şey oldu. Göğsümde bir ateş hissettim. Acıyordu ama tutuşan bir şeyler yoktu. Kaçtı yaşım, hatırlamıyorum demiştim. O acıyı hatırlıyorum. Sonra çok tadına vardım o acının. Bu acıtan şeyi nasıl tanımlayacağımı bilmiyordum.  Elime bir kalem aldım, oturdum ve kağıda bir boka benzemeyen şeyler yazdım. İlerleyen zamanlarda o göğsümde tutuşan şeyin kırıklık olduğunu öğrendim filmlerden ve şarkılardan. Vay canına. Böyle oluyordu demek. Ama ne izlediğim filmler, ne de dinlediğim şarkılar, ne de okuduğum kitaplar, hiçbiri tanımlayamıyordu o acıyı. Kendim tanımlamaya çalışıyordum sürekli. Zaman içinde ustalaştım. İnsan öyledir. Sık sık yaptığı bir hususta kabiliyet geliştirir. İlk zamanlar yazdıklarımın birçoğu hala duruyor. Salakça, naif şeyler. Ben ölünce basar birileri mutlaka. Yazarak kendini ifade edebilmenin zevki muazzam. İnsan bir kere bu zevki tattığında bir daha hiç terk etmek istemiyor. Zaman zaman bunalsan da, işte artık yapamıyorum desen de bir şekilde ilerliyor. Yazma güdüsü, nefes alan, canlı bir şey. Bir kedi? Belki. Çünkü canı istediğinde ortaya çıkıyor, canı istediğinde evin içinde ara dur…

Düzenli çalışmanın, oturup şöyle yapayım, böyle yapayım diye düşünmenin bu işin doğasını baltaladığına inanıyorum hep. Düzenli çalışmaktan kastım tabii ki “Bu sabah da bir şiir yazayım” deyip kağıdın üzerine abanmak. Bir kitap okumak da düzenli çalışmaya dahildir örneğin ya da bir araştırma yapmak. Dediğim bu değil. Dediğim, hiçbir şey yokken ortada, oturup bir şiir yazma çabası vermek. Bu işin doğasını baltalıyor diye düşünüyorum. Biraz endüstriyel oluyor diye düşünüyorum. Öyle insanlara şiirleriniz endüstri diye bağırmak istiyorum.  Mesela, bir şey yazmak istediğimde, yani o istek geldiğinde gelirken kendini belli ediyor zaten. Oturduğum yerde camdan gökyüzünü izlerken, kırlangıçları görüyorum, sağa sola uçuşuyorlar.  O görsel, kelimelere dönüşüyor ve daha sonra kelimeler aynı kırlangıçlar gibi kafamın içinde sağa sola uçuyorlar. İşte, diyorum. Bir şiyir yazayım oturup.  Bu bazen yattığım yerde de oluyor. Kelimeler, sanki bir vahiy gibi üşüşüyorlar. Olay bu. Bir mesai esnasında, mailleri kontrol etmek gibi oturup da şiir yazayım olayı, bayağı geliyor bana. Bilmiyorum.

Ve yazmanın oluşturduğu tutku muazzam. Söylemiştim sanırım. Bir kere alıştığında yazarak kendini anlatmaya, bildiğin her şeyi unutuyorsun. Eskiden, iyi bir hatiptim. Şimdi iki kelimeyi bir araya getiremiyorum konuşurken.  Yazarak daha iyi anlatabiliyorum kendimi. Başka nasıl anlatılır bir hayat, bilmiyorum. Didem Madak, ne güzel kadındır.

Bazan çok bunalıyorum. Çok daralıyorum. Her zaman seçeneklerden nefret eden bir adam olarak, sürekli bir şeyleri seçmek zorunda kalıyorum. Allah, ironiyi seven bir varlık. Ben de seviyorum ama başkasına yapınca güzel oluyor sadece. Böyle seçenekler arasında kaldığımda, kendimi 16 yaşında, ergenlik çağındaki biri gibi hissediyorum. Ne yapacağımı bilemiyorum çünkü. Bir onu tercih ediyorum, sonra fikrimden dönüp bir oraya koşuyorum, sonra başka bir bok püsür. Böyle böyle tükettim kendimi işte. Neden bilmiyorum, ikilemde kaldığımda aldığım hiçbir kararın arkasında duramıyorum dik bir şekilde. İkilemde kalmazsam, kafama bir şeyi oturtursam tillahı dursa önümde, yürürken o yolda bacaklarım kopsa, amuda kalkar yine tamamlarım o yolu. Bu basireti ikilemde kaldığımda gösteremiyorum ama.

Bu basiretsizlik yüzünden hayatım hep asansör rolü kesiyor elbet. Bir zemin kat, bir orta kat, sonra -1, -2 sonra teras kat, sonra yine orta katlar. Bazı zamanlar daha keskin oluyor bu.  -3. Kattan terasa fırlıyorum, sonra terastan öyle bir çakılıyorum ki -5. Kata, anasının amını tersten gördü derle. Öyle şeyler oluyor.  Bir şey göremiyorum ama hisler öyle oluyor.  Doğdum, böyleyim. Yolun yarısından beş adım gerideyim, hala böyle. Yaşadığım sürece de böyle olacağım. Maddi ve manevi sürekli inişler çıkışlar. Yaşamım, bir borsa gibi davranıyor ve ben bunu engelleyemiyorum. Sürekli, bir şeyler veya birileri tarafından manipüle edilen bir borsa. 30 yaşındayım ama 16 yaşında adamın mantığı yok. Salakça davranmaya programlanmış gibi. Toplumsal şeyler sikimde değil. Bir çoğunun dışında duruyorum zaten. Bazen canım istiyor ama araya karışmak. Sorunsuzca. En azından gizlenmek kolay olur. Ve avunmak da öyle.

Bazı bazı bu durumlardan bıkıyorum. Sikerim deyip teslim oluyorum. Öyle bir kenara çöküp duruyorum.  Sonra bakıyorum yine bir sürü umut. Bu, sanıyorum ki yaşama içgüdüsünün beni kerizlediği zihinsel oyunlar. Tamam diyorsun, bu yumruk pekti. Artık kalkamam. En azından bayılmış rolü yapayım, bir yumruk daha inmesin. Ama baygınken de vuruyor orospu çocukları. Usul usul dayağını yiyip gerçekten bayılıyorsun. Ayıldığında, o da nesi? Yine içinde bir dövüşme isteği. Sonra biraz yılgınlık, tükenmişlik, olamazlar, olmamalılar, sokarımlar, çıkartırımlar. İnsanın insana ettiğini kimse etmez de, insanın kendine ettiği hiç kimse kimselere edemez. Bıkıyorsun. Öyle birikiyor ki ceplerinde, aynaya bile tahammülün yok. En son aynaya ne zaman baktım bilmiyorum. Zaten çirkinsen, aynalarla pek işin de olmuyor. Arada bir yüzünde bir şey var mı, burnunda sümük, dişinde maydanoz kalmış mı diye kullanıyorsun. Böyle bıkkınlık anlarında da bütün aynaları kırıyorsun.  Sanki göremediğin, dokunamadığın bir şey sürekli mutsuz olmanı istiyor.
 
Bazen her şeyi bırakıp siktir olup gitmek istiyorum. Buradaki herkes gibi. Hepimiz yok olmak istemişizdir bazı dönemlerde. İşte ben hep o dönemin içindeyim. Birkaç yıl veriyorum kendime. Bir baltaya sap olamazsam benim de planlarım var. Elbette ölmek falan değil. En azından fiziksel olarak bir ölüm değil ve şimdilik. Bir baltaya sap olamazsam, geride bıraktığım herkesi ölmüş sayıp sudan çöllere gideceğim. Bunu istiyorum. Bu durum zaten birkaç yıldır beynimin içinde hafif hafif kemiren bir solucan gibi duruyor. O solucanın bir pitona dönüşüp beni yutması olası bir durum.  Zaten bu yaştan sonra ne yapacağım yeryüzünde, bir kara parçasında? Bir mesleğim yok, bir baltaya sap olmuşluğum yok. Bir sevgili, bir baba, bir şey olabileceğimi düşünmüyorum eğer birkaç yıl sonra hala bir şeyleri yoluna koyamamış olursam. İnsanların kahrını yeterince çektim, biraz da balıkların ve iyotun kahrını çekerim. Baktım orada da olmuyor, fırtınalı bir gecede, ucu bucağı olmayan bir okyanusun ortasında, geminin kıçından suya inerim.

Bunu neden yazdım, bir amacı yok. Burada, bu blogta çok az yazının amacı var zaten.

Sıkılıyorum Sabri, bunalıyorum.


Batuhan Dedde


Bölüm Sonu Canavarı: